Έχουμε φτάσει στο σημείο, κάθε χρόνο τέτοια εποχή, να θεωρούνται οι αγροτικές κινητοποιήσεις με τα μπλόκα στους δρόμους τόσο σίγουρες όσο το ότι θα βγει ο ήλιος από την ανατολή και, δυστυχώς, να είμαστε πάλι τόσο απόλυτα σίγουροι ότι μόλις περάσει λίγος καιρός, δοκιμαστούν τα νεύρα όλων των υπόλοιπων Ελλήνων από την ταλαιπωρία και ο εκάστοτε υπουργός τα βρει με την γνωστή πλέον θλιβερή αγροτοσυνδικαλιστική ηγεσία Μπούτα, Κοκκινούλη και Πατάκη (μέχρι πρότινος), να αποσύρονται τα τρακτέρ και απλώς να ανανεώνουν το ραντεβού. Πρώτα και κύρια χαμένοι από αυτό το πανηγύρι είναι οι ίδιοι οι Έλληνες αγρότες! Πέρυσι, κατά τη διάρκεια των αντίστοιχων κινητοποιήσεων, είχαμε πάρει μία ξεκάθαρη θέση (Για την αγροτική οικογένεια και την ελληνική γη!), ελπίζοντας ότι το σημείο καμπής στο οποίο έχει φτάσει η αγροτιά, μετά από τόσα χρόνια ξεπουλήματος του αγροτικού κόσμου από τα κόμματα και τους κομματάρχες,
θα είχε δημιουργήσει την απαραίτητη συνείδηση για τη διαμόρφωση νέων στόχων, νέων διεκδικήσεων και κυρίως νέας νοοτροπίας σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση του αγροτικού προβλήματος.