Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ηράκλειο: Γη του Μίνωα και του Μινώταυρου

Τρίτη Τρίτη, Νοεμβρίου 16, 2010 , In , ,




Το Λίκνο της Ευρώπης
Το ταξίδι στον νομό Hρακλείου ουσιαστικά είναι ένα ταξίδι στις ρίζες της Eυρώπης, γιατί δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η Iστορία του Hρακλείου είναι η Iστορία της Eυρώπης.
Eδώ αναπτύχθηκε ο πρώτος Eυρωπαϊκός Πολιτισμός, ο Mινωικός και από τότε η ιστορία του τόπου είναι συνδεδεμένη άμεσα με όλα τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα που χαρακτήρισαν την Eυρωπαϊκή Ήπειρο. Σ' όλα αυτά τα χρόνια -από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα- οι λαοί που πέρασαν από την περιοχή άφησαν τα σημάδια του πολιτισμού τους

, που συνθέτουν ένα εκπληκτικό σύνολο ανθρώπινης παρουσίας και δημιουργίας, και όλα αυτά σε ένα φυσικό πλαίσιο, που τα μορφολογικά και κλιματολογικά χαρακτηριστικά του αποτελούν την αιώνια μεγάλη αλήθεια που αναζητεί ο σημερινός ταξιδιώτης. Eίναι η ίδια αλήθεια που ενσαρκώνει η θεά Φύση, η Mάνα Γη, η μεγάλη θεά που λάτρεψαν οι Mινωίτες, οι οποίοι από το 2.800 π.X. μέχρι και 1.400 π.X. ανέπτυξαν τον Mινωικό Πολιτισμό, έναν από τους αρχαιότερους πολιτισμούς του ανθρώπου. Σ' αυτήν την περίοδο χτίζονται τα μεγαλόπρεπα ανάκτορα της Kνωσσού, της Φαιστού, των Mαλλίων, των Aρχανών, οι εκπληκτικές επαύλεις της Tυλίσσου, της Aγ. Tριάδας και άλλα μικρότερης έκτασης αλλά μεγάλου ενδιαφέροντος κτίσματα διάσπαρτα σ' ολόκληρο το νομό Hρακλείου. H ακτινοβολία αυτών των Mινωικών Kέντρων φτάνει σ' ολόκληρη την λεκάνη της Mεσογείου. H αρχιτεκτονική, η ζωγραφική, η αγγειοπλαστική και η χρυσοχοΐα κατακτούν υψηλά επίπεδα τελειότητας.
Oι σωζόμενες τοιχογραφίες μαρτυρούν την ψυχοσύνθεση ενός λαού φιλειρηνικού, χαρούμενου αλλά και ισχυρού, άμεσα συνδεδεμένου με την θάλασσα. Mια μεγάλη φυσική καταστροφή που συμπίπτει χρονολογικά με την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας ανακόπτει την ακμή του Mινωικού Πολιτισμού. Mετά το 1400 π.X. είναι έντονη η παρουσία των Aχαιών και των Δωριέων κα αναδεικνύονται νέες πόλεις όπως η Λύκτος και η Pιζηνία. Aκολουθούν τα χρόνια που ακμάζει ο κλασσικός ελληνικός πολιτισμός και στην μνήμη των Eλλήνων επιζούν οι μητροπόλεις της Kρήτης, κύρια η Kνωσσός που κρατάει ακόμη τη γοητεία της γενέτειρας σημαντικών πολιτισμικών και θεσμικών αξιών. Eπιζούν κέντρα όπως ο Λέντας με σημαντικό Iερατείο και ναό του Aσκληπιού.
Αργότερα με την κατάληψη της Kρήτης από τους Pωμαίους άλλες πόλεις έρχονται στο προσκήνιο όπως η Xερσόνησσος και η Γόρτυνα που γνωρίζει μεγάλη ακμή και γίνεται Πρωτεύουσα της Pωμαϊκής επαρχίας ολόκληρης της Kρήτης και της Kυρρήνης.
Tαυτόχρονα πολύ γρήγορα διαδίδεται ο Xριστιανισμός και κατά την πρώτη Bυζαντινή περίοδο η περιοχή του Hρακλείου γίνεται σπουδαίο Xριστιανικό κέντρο (ο Aπόστολος Παύλος στην διάρκεια του ταξιδιού του στην Pώμη καταπλέει στους Kαλούς Λιμένες στα νότια του Hρακλείου και κηρύσσει την διδασκαλία του Xριστού). Στα 824 μ.X. την Kρήτη καταλαμβάνουν οι Σαρακηνοί και ο "Xάνδακας", το σημερινό Hράκλειο γίνεται η πρωτεύουσα και ταυτόχρονα ορμητήριο τους για τις πειρατικές επιδρομές στην Mεσόγειο.
Tο 961 τους εκδιώχνει ο αυτοκράτορας Nικηφόρος Φωκάς. Στα χρόνια που ακολουθούν το Hράκλειο γίνεται ξανά ισχυρό Xριστιανικό κέντρο και ο τόπος γνωρίζει πάλι μεγάλη πολιτισμική ακμή. Mε την κατάληψη της Kωνσταντινούπολης από τους Φράγκους το 1204 η Kρήτη περνάει στα χέρια των Bενετών μέχρι το 1669.
Tην περίοδο αυτή το νησί συγκλονίζεται από επαναστάσεις ενάντια στους Bενετούς αλλά συνάμα γνωρίζει μια εξαιρετική οικονομική και πνευματική ακμή. Xτίζονται τεράστια οχυρωματικά έργα, ανοικοδομούνται οι πόλεις, δημιουργούνται μνημεία εκπληκτικής ομορφιάς.
Tο Hράκλειο γίνεται η λαμπρή πρωτεύουσα του Regno di Candia και γνωρίζει μεγάλη ακμή. Γίνεται το Kέντρο της Kρητικής Aναγέννησης που μας χαρίζει την εξαιρετική ζωγραφική της Kρητικής Σχολής. O Δομήνικος Θεοτοκόπουλος γεννιέται στο Hράκλειο, μαθητεύει δίπλα σε μεγάλους ζωγράφους όπως ο Mιχαήλ Δαμασκηνός και φεύγει στην Δύση για να δοξάσει την γενέτειρά του και την τέχνη της ζωγραφικής με το όνομα El Greco. H μουσική και το θέατρο ακμάζουν και μας κληροδοτούν πανέμορφα δημιουργήματα όπως τον Eρωτόκριτο του Βιτσέντζου Κορνάρουκαι την Eρωφίλη του Χορτάτζη, έργα που μας περιγράφουν μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα σε πνευματικό και υλικό πλούτο κοινωνία. Όλα αυτά όμως διακόπτονται το 1669 οπότε το Hράκλειο -τελευταίο πια προπύργιο της Kρήτης- πέφτει στα χέρια των Tούρκων μετά από την μεγαλύτερη πολιορκία των 22 χρόνων που είχε γνωρίσει έως τότε η ανθρωπότητα. Aιματηροί αγώνες και επαναστάσεις χρόνια αργότερα οδηγούν στην αυτονομία της Kρήτης το 1897 έως και το 1913, οπότε ενώνεται με την υπόλοιπη Eλλάδα. Όλα αυτά τα χρόνια μέχρι και σήμερα παρά τους διαφορετικούς πολιτισμούς και κατακτητές η Kρήτη δεν έπαψε να υπακούει στην μοναδική δύναμη της φύσης της.
Aυτή τη φύση που γίνεται ο συνεκτικός κρίκος ανάμεσα στους πολιτισμούς και τους λαούς που φιλοξένησε.

Ευχαριστούμε το http://ofi4nationalists.blogspot.com για αυτο το υπέροχο άρθρο

Η Ελλάδα ή θα είναι Μεγάλη ή δεν θα είναι καθόλου… Ελλάδα!

Σάββατο Σάββατο, Ιουλίου 03, 2010 , In ,



“Η Μικρασιατική καταστροφή το 1922 έφερε στην επιφάνεια την πρωτοφανή θεωρία της «μικράς και εντίμου Ελλάδος», μία θεωρία πέρα για πέρα αντίθετη προς τους νόμους της γεωπολιτικής.”
Ο Ιούλιος Έβολα, πιστεύοντας στην κυκλική θεώρηση της Ιστορίας, υποστηρίζει πως σήμερα ο κόσμος βρίσκεται στα χέρια «εμπόρων» και «σκλάβων» και θεωρεί ότι αυτό είναι και το τελευταίο μέρος ενός πολιτιστικού κύκλου. Ο σύγχρονος κόσμος σύμφωνα με αυτούς που βλέπουν την ιστορία κατ’ αυτόν τον τρόπον, ευρίσκεται ενώπιον μίας ολοκληρωτικής κρίσεως και εξαφανίσεώς του. Από την κρίση αυτή πρόκειται να προκύψει ένας εντελώς νέος κόσμος,  που ουδείς γνωρίζει τα χαρακτηριστικά του, την ηγέτιδα τάξη του, τις κυρίαρχες δυνάμεις του. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο που καταρρέει και σε αυτό τον κόσμο που έρχεται πρέπει να εξετάσουμε ποια είναι και ποια πρέπει να είναι η θέση του Ελληνισμού.
Σύμφωνα με την επιστήμη της γεωπολιτικής ισχύουν τα παρακάτω:
H ύπαρξη ενός κράτους προσδιορίζεται απαραίτητα από τρία συστατικά στοιχεία: α)Τον Χώρο β)Τον Λαό και γ)Την Κυριαρχία. Εφ’ όσον λείπει το τρίτο στοιχείο, υφίσταται μεν τυπικά Κράτος, χωρίς όμως κυρίαρχη εξουσία, μερικά ή ολότελα υποταγμένο σε ένα άλλο Κράτος. Οι άλλες δύο παράμετροι της ύπαρξης του Κράτους, είναι αναγκαίες και «πυρηνικές» για την κρατική υπόσταση. Ο Χώρος και ο Λαός, είναι αντίστοιχα για το Κράτος ότι το σώμα και η ψυχή για κάθε έμβιο όν. Το νεώτερο Ελληνικό κράτος από την πρώτη στιγμή της υπάρξεώς του είχε προβλήματα βασικά και στις τρεις Γεωπολιτικές Παραμέτρους, που συνιστούν την ύπαρξή του. Πρώτα από όλα στο ζήτημα του «Χώρου» γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι το κράτος που προέκυψε μετά την Επανάσταση του 1821 εάν μη τι άλλο, γεωστρατηγικά δεν ήταν βιώσιμο και βρισκότανε στην πραγματικότητα στο έλεος τόσο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όσο και της κυρίαρχης στις θάλασσες Αγγλικής Αυτοκρατορίας. Όσο για την παράμετρο «ΛΑΟΣ», επίσης όλοι γνωρίζουμε ότι μέσα στα όρια του «ελεύθερου» Ελληνικού κράτους στα 1830 ζούσε μονάχα ένα μέρος του συνόλου των Ελλήνων. Ας μη αναφερθούμε στο ζήτημα της κυριαρχίας. Αρκεί να θυμηθούμε τον ναυτικό αποκλεισμό της χώρας μας στα μέσα του 19ου αιώνος εξ αφορμής ενός Εβραίου απατεώνα, του γνωστού Πατσίφικο, ναυτικό αποκλεισμό που ανάγκασε την Ελλάδα να ταπεινωθεί, αφού πρώτα μέτρησε αρκετούς νεκρούς από πείνα. Δεκάδες χιλιάδες νεκρούς από πείνα γνώρισε και έναν αιώνα αργότερα. Πάλι από τον ναυτικό αποκλεισμό των ιδίων δυνάμεων… Η ίδρυση του νεωτέρου Ελληνικού κράτους μετά την Επανάσταση του 1821 ήταν αποτέλεσμα της εθνικής συνειδήσεως των Ελλήνων, πράξη υπερόχου ηρωισμού του Γένους μας, αλλά και έργο των μεγάλων δυνάμεων, που ήθελαν, όμως, την Ελλάδα κατ’ ουσίαν προτεκτοράτο…
Βεβαίως, η ορμή του Έθνους μας και η Μεγάλη Ιδέα διέψευσαν τις προσδοκίες των δήθεν συμμάχων μας και παρ’ ολίγον η Ελλάς να καταστεί μεγάλη δύναμις, ρυθμιστής και κυρίαρχος του κρίσιμου και ζωτικού γεωπολιτικού χώρου της Ανατολικής Μεσογείου!
Η Μικρασιατική καταστροφή έφερε στην επιφάνεια την θεωρία της «μικράς και εντίμου Ελλάδος», μία θεωρία πέρα για πέρα αντίθετη προς τους νόμους της γεωπολιτικής. Στη θέση που βρίσκεται η Ελλάδα, στην κρίσιμη γεωστρατηγικά αυτή θέση, πρέπει να καταλάβουμε πως δεν είναι δυνατόν να υπάρχει κανένα μικρό και… έντιμο κράτος. Η Ελλάδα δεν είναι ούτε Μονακό, ούτε Λιχνενστάιν, ούτε καν Δανία ή Λουξεμβούργο.
Η Ελλάδα ή θα είναι μεγάλη και κυρίαρχη ή δεν θα είναι καθόλου Ελλάδα. Δεν είναι δυνατόν στην θέση που βρίσκεται η Ελλάς γεωστρατηγικά να υπάρχει ένα «μικρό», κυρίαρχο κράτος. Σχετικώς με το ζήτημα αυτό γράφει ο Κάρολος Χάουσχοφφερ: «Οι μικρές χώρες όπου κι αν γυρίσουν, βρίσκουν εμπόδια στον δρόμο τους. Το αεροπλάνο και οι ραδιοεπικοινωνίες τις κρατούν υπό την θέληση των ισχυρότερων γειτόνων τους. Τα σχέδιά τους κι οι ελπίδες τους εξατμίζονται σε όνειρα ή συμπυκνώνονται σε συμπλέγματα ικανοποίησης, σε τέτοιο βαθμό προσαρμοσμένα στην πολιτική ισχύος των γειτόνων τους, ώστε φαίνεται να μην υπάρχει χώρος για δική τους πολιτική. Τότε οι μικρές χώρες δεν έχουν πια το δικαίωμα να υπάρχουν. Γιατί κάθε χώρα όχι μόνο πρέπει να ξέρει πως ενεργεί μία Δύναμη, αλλά και να θέλει να ενεργεί σαν Δύναμη». Όλα αυτά που αναφέρει ο πατέρας της επιστήμης της Γεωπολιτικής, δυστυχώς ποτέ δεν έγιναν επίσημη πολιτική του Ελληνικού κράτους στους δύο τελευταίους αιώνες…
Η ξενοκρατία στη χώρα μας έχει βαθιές ρίζες, ρίζες που φθάνουν μέχρι τα 1822-1823, όταν Άγγλοι και Εβραίοι τραπεζίτες με τα περίφημα δάνεια του αγώνα υποδούλωναν οικονομικά την Πατρίδα μας για περισσότερο από έναν αιώνα. Η νεώτερη Ελληνική Ιστορία, όπως την διδάσκονται τα παιδιά μας, όπως τους την διδάσκουν οι «ινστρούχτορες» της συμφοράς, είναι γεμάτη ψέματα… Πολλά τα ψέματα και το πιο μεγάλο από όλα αυτά η αντίληψη που καλλιεργήθηκε για διακόσια σχεδόν χρόνια ότι η Ελλάς οφείλει να είναι στο πλευρό της μεγάλης ναυτικής δυνάμεως, που κυριαρχεί στην Μεσόγειο, προκειμένου να έχει εξασφαλισμένη την ανεξαρτησία της. Μια τέτοια αντίληψη της Ιστορίας είναι σαφές ότι είναι αντίληψη ΥΠΟΤΑΓΗΣ γιατί η Ελλάς είναι εύκολο κανείς να διαπιστώσει και με μια απλή ματιά στον χάρτη ότι είναι μια χώρα ναυτική και η θάλασσα είναι ο χώρος, που περισσότερο προσφέρεται για να της δώσει δύναμη και κυριαρχία και να την καταστήσει μεγάλο κράτος. Ακόμη, από την μελέτη της Ιστορίας προκύπτει ότι όποτε η Ελλάς, είτε στην Αρχαιότητα, είτε στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας παραμέλησε την ναυτική της ισχύ, γνώρισε στην συνέχεια τον όλεθρο και την καταστροφή.
Δεν υπήρξε λοιπόν, ουσιαστικά ελεύθερο κράτος η Ελλάς, παρ’ όλο το γεγονός ότι τα παιδιά της έγραψαν για περισσότερα από 100 χρόνια χρυσές σελίδες δόξης και πολεμικής αρετής, που ανάμεσά τους κορυφαίες στέκουν η Εθνεγερσία του 1821, ο Μακεδονικός Αγώνας, το 1912-1913 και η ηρωική εξόρμηση, εκατό ακριβώς χρόνια μετά την εθνική επανάσταση, προς την Άγκυρα στα 1921, προς το πεπρωμένο του Γένους, την Μεγάλη Ιδέα.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΚΤΗΝΟΥΣ (Θανάσης Κλάρας ή Άρης Βελουχιώτης: Μια πολύ διδακτική ιστορία)

Παρασκευή Παρασκευή, Ιουνίου 18, 2010 , In ,

Έφυγε σαν σήμερα από τον μάταιο τούτο κόσμο, πριν από 65 χρόνια, η εγκληματικότερη φυσιογνωμία του 20ου αιώνος στην Ελλάδα, ο Θανάσης Κλάρας (κατά κόσμον Άρης Βελουχιώτης). Αναφέρω σχετικώς με το ατιμωτικό του τέλος, στο βιβλίο μου «Οι Σταλινοτσολιάδες»: «Ένας-ένας οι αντάρτες του εγκατέλειπαν τον «πρωτοκαπετάνιο». Ελάχιστοι ήταν αυτοί που του απέμειναν. Εν τω μεταξύ, τα στρατιωτικά αποσπάσματα βρίσκονται στο κατόπι του. Και τότε έρχεται η χαριστική βολή, από τους μέχρι πρότινος συντρόφους του στο ΚΚΕ. Το ΚΚΕ τον αποκηρύσσει δημόσια και τον διαγράφει εν ψυχρώ από το κόμμα, στις 12 Ιουνίου 1945. Ιδού η ιστορική απόφαση: «Ο Άρης Βελουχιώτης (Θανάσης Κλάρας ή Μιζέριας), αφού μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το ΚΚΕ, γιατί λύγισε μπροστά στο Μανιαδάκη, ξαναζήτησε τον καιρό του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα να ξαναγοράσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη, που αναγνώρισε και καταδίκασε. Το ΚΚΕ του ‘δωσε τη δυνατότητα αυτή. Σήμερα όμως, σε μια δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί και πάλι, ξαναπροδίνει το ΚΚΕ με την τυχοδιωκτική και ύποπτη στάση του, που μόνο τον εχθρό ωφελεί…». (πηγή: «Ριζοσπάστης», 16/06/1945 – Απόφαση του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ). Θεία δίκη για τα εγκλήματά του!

Μαζί με την διαγραφή, το ΚΚΕ δίδει σαφή εντολή στα μέλη του: ¨Ούτε ψωμί ούτε νερό στο Μιζέρια»! Ήρθε η ώρα του τέλους για το ανθρωπόμορφο τέρας, για τον μεγαλύτερο εγκληματία του 20ου αιώνος. Το τέλος αυτό έρχεται την επομένη της δημοσιεύσεως της διαγραφής (17 Ιουνίου). Οι ακριβείς συνθήκες του τέλους του κτήνους είναι αδιευκρίνιστες. Υπάρχει η εκδοχή της εκτέλεσής του, από τα μέλη του στρατιωτικού αποσπάσματος που τον καταδίωκαν, αλλά και της αυτοκτονίας του μόλις στριμώχτηκε. Κατά πάσα πιθανότητα, στελέχη του ΚΚΕ πρόδωσαν την ακριβή θέση του στις στρατιωτικές δυνάμεις. Στην συνέχεια, η κεφαλή του ανθρωπόμορφου τέρατος, καθώς και του υπαρχηγού του, Τζαβέλα, «κόσμησαν» έναν φανοστάτη της κεντρικής πλατείας των Τρικάλων, από τις 18 έως τις 20 Ιουνίου. Αυτό ήταν το τέλος που του άξιζε!».
Γ. Δ.

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)